Gevogel in Zeeland

Na onze daguitstap in het Zwin en het inchecken in Centerparcs Port Zélande (Ouddorp, aan het Grevelingenmeer) werd het tijd om onze week te beginnen : vier dagen vogels en zeehonden kijken.

We rijden meermaals over Neeltje Jans, een deel van de Deltawerken en levensnoodzakelijk voor de Nederlanders om rampen zoals in 1953 te vermijden. Het is een ingenieuze menselijke constructie die de zee probeert te temmen. Hier is wel natuurwaarde aan verloren gegaan maar in de achterliggende Oosterschelde bloeit nu een waterleven die zeer populair is bij duikers en ondanks het gebrek aan getijden staat er een sterke stroming dat nieuwe voedselaanvoer garandeert.

We begonnen in Westkapelle, het meest in zee uitstekende stukje Zeeland alwaar we een goed zicht op de zeevogels hadden zoals Roodkeelduikers (Gavia stellata) en Zwarte Zeeëenden (Melanitta nigra). Ook Grijze zeehonden (Halichoerus grypus) werden geregeld gespot.

Inmiddels begon de Passat vreemd te hobbelen rechtsachter, later thuis zou blijken dat de versleten achterband door het gewicht van vijf personen en bagage op de snelweg vervormd geraakte en een bult ontwikkelde... Hier staan we aan de zeezijde in Westkapelle.

Een Scholekster (Haematopus ostralegus) zoekt zijn eten tussen de stenen van de dijk.

Na Westkapelle gingen we naar Colijnsplaat waar in een gracht voor het dorpje een Grote Geelpootruiter (Tringa melanoleuca) zat, een Noord-Amerikaanse dwaalgast. Heel even waren zijn gele poten schitterend te zien voor de zanderige oeverwal en het sierlijke uiterlijk van een ruiter was ook meermaals goed op te nemen. Deze foto werd door de telescoop van Pieter genomen met mijn Canon Powershot D10.

Een Zilvermeeuw (Larus argentatus) rust uit aan de Brouwersdam.

We sloten onze eerste dag Zeeland af met een prachtige zonsondergang op het Grevelingenmeer, een zoutwatermeer waarop volop aan waterrecreatie wordt gedaan maar op de luwe stukken is het een natuurparadijs.

Zo ook voor Grijze zeehonden, we zagen er zo'n vijf zwemmen en eentje ervan was erg nieuwsgierig. Terwijl ik op een scherpe steen mijn fors lijf probeerde te balanceren, toonde deze zeehond geregeld zijn kopje op zo'n vijf meter van mij. We zagen op deze vakantie ook af en toe Gewone zeehonden maar ik heb de indruk dat die minder nieuwsgierig zijn, de foto's daarvan werden op een (te) grote afstand genomen aan de Brouwersdam. Daar zwemmen geregeld beide soorten rond.

Een Grijze zeehond is duidelijk herkenbaar aan de zwaardere kop met de rechte neus, een Gewone zeehond (Phoca vitulina) is kleiner en heeft een gebogen neuslijn.

We begonnen woensdagochtend met een mooi zonnetje maar erg plots, op zo'n kwartier tijd, werden we gehuld in een dikke mist waardoor ook de zeldzame Witbuikrotganzen (Branta bernicla hrota) op het Grevelingenmeer vlakbij ons vakantiepark minder snel gevonden werden.

Ondertussen is Thomas erbij gekomen die meteen de oesters aan Neeltje Jans wilt uitproberen. Nee, ze waren niet goed.

Maar het belangrijkste dat Neeltje Jans ons op deze mistige woensdag te bieden heeft is deze zeldzame Kuifaalscholver (Phalacrocorax aristotelis). Deze foto werd getrokken met mijn Canon Eos 350D, 75-300mm Canon lens f5.6, Soligor 2x extender tot 600mm en een rijstzak voor de stabiliteit terwijl ik languit op mijn buik in het zeewier, zeewater en meeuwen-iets- lag.

Op Neeltje Jans, op weg naar de kijkhut, viel ons de minieme duinvegetatie op; deze was zeer rijk aan soorten maar piepklein van gestalte : een ideaal onderwerp voor de nieuwe macrolens ! Hier zien we een plant die wel wat weg heeft van Muizenoor (maar het niet is, ik moet het nog opzoeken) en de mist in zijn haartjes vangt. Een van de vele strategiëen om in snel uitdrogende habitats toch te overleven.

Ook het zeer typische Muurpeper kon niet ontbreken. Dit vetplantje smaakt effectief naar peper.

Op macroschaal zie je des te duidelijker dat de natuur een cyclus van dood en levend is.

Dit zijn knoppen van Duindoorn (Hippophae rhamnoides) die het voorjaar afwachten.

Bekertjesmossen stonden gebroederlijk tussen Duinsterretjes- en Rendiermossen (Cladonia).

Roel kijkt zich ook de ogen uit op de macrovegetatie met zijn Nikon en Sigma macrolens.

We sloten deze dag af met de binnenlandse plassen van de Prunjepolder en de Flamingo's op het Grevelingenmeer, zichtbaar vanaf Brouwershaven. Helaas zaten deze te ver voor een goede determinatie.

Maar de landschappen werden er niet minder mooi op.

De rest van de week hou ik voor een volgende post met nog enkele mooie vogelfoto's. Keep on reading !

Duinen in de wind

Een koud zonnetje breekt door de wolkenslierten en zet af en toe het zand in een fraaie kleur voordat het winterse grijs weer het landschap overheerst.

Een strakke westenwind legt het helmgras plat en waait het zand op dat zich in onze haren nestelt. We lopen door het rulle zand naar de zeezijde van de duinen waar een aantal steltlopertjes zoals Kanoeten (Calidris canutus) en Scholeksters (Haematopus ostralegus) ons luid piepend begroeten aan de golfbrekers.

Roel, Pieter, Koen, Simon en ik zijn op reis maar voordat we zo'n vijf dagen gaan verwijlen bij onze noorderburen in Zeeland besluiten om in het Zwin eens rond te kijken maar dan aan de zeezijde. Dit zijn de Zwinduinen en -polders welke in beheer zijn bij het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB). Het is een gebied dat zich over 222 hectaren uitstrekt tussen het mondane Knokke - Het Zoute en het eigenlijke Zwin. Persoonlijk vind ik dit nog boeiender dan het Zwin want het is een open duingebied in verbinding met de zee : dit is het enige gebied in België waar de zee nog ouderwets haar stramien kan opleggen aan het achterland.

In 2006 is het ANB gestart met het ZENO-project in het gebied : ZENO staat voor "Zwinduinen Ecologische NatuurOntwikkeling" en ijvert mits begrazing en beheersmaatregelen om de unieke Europese duinnatuur terug een kans te geven in het kader van Natura 2000.

De begrazing door runderen en Konikspaarden is nodig om de overwoekering van de schorren door het agressieve Strandkweek tegen te gaan en het gebied open te houden.

In dit door de elementen geteisterd stukje West-Vlaanderen gaan we op zoek naar Fraters (Carduelis flavirostris), voor België zeldzame vinkachtigen die ieder jaar overwinteren in het Zwin. Er wordt ook effectief een groep van 60 Fraters door de telescopen waargenomen waarbij ze zelfs kortstondig op het hek komen zitten maar voordat ik nog maar de ontspanknop van mijn camera kon beroeren waren ze alweer opgevlogen. Daarom moeten mijn lezers het nu met deze foto stellen ...

Want ondanks het vele wachten keerden ze niet terug.

Maar niet getreurd, ook aan culturele waarde wordt hier gewerkt met enkele kunstwerken her en der verspreid zoals deze ode aan het Konijn (Oryctolagus cuniculus) die de bezoekers in de duinen verwelkomt. Met nog een paar Ooievaars (Ciconia ciconia), Kluten (Recurvirostra avosetta), vele Bergeenden (Tadorna tadorna) en dergelijke meer sloten we onze voormiddag hier af om onze weg te vervolgen naar Zeeland.

Wordt vervolgd ...

Allemaal beestjes

Het eerste Zevenstippelig lieveheersbeestje van 2011 in Mollendaalbos (Meerdaalwoud), er waren een paar dagen van lentegevoel, een afleidingsgevaar in de blokperiode maar het was wel een leuk gevoel om dan de dagelijkse pauze-wandeling met Darko te maken en rondom jou de mezen van katoen horen geven, de Haviken hun paargeluiden horen krijsen en de eerste insecten al tevoorschijn zien te komen ...

De eerste Pestvogels (Bombycilla garrulus) van 2011 in de Dijlevallei waren lang te bezichtigen in hun tere kleuren gehuld op de Cotoneasterstruiken ergens in Winksele (Leuven). Samen met Rein en Marian ging ik hen na een examen even bewonderen. Ze waren niet schuw en lieten zich van dichtbij gemakkelijk fotograferen, het was een mannetje en een vrouwtje samen. Het vrouwtje ging al snel in een struik verderop zitten in een privétuin maar dit mannetje bleef poseren.

Zo zag ik dan eindelijk eens die kuif mooi rechtop komen ! Rein werd helemaal extatisch bij het zien van deze steeds mooie soort.

Ondanks het grijze weer en de zware 300mm-telelens uit de losse hand vielen de kleuren nog heel mooi uit op de foto.

Ik kijk al uit naar de lente ...

Pad van Ad

Dit is Ad Wouters, een lokale kunstenaar uit Haasrode. Deze foto werd door het ANB genomen in 2008 toen het Pad van Ad werd voorgesteld.

Ad Wouters houdt ervan om in het boscomplex Meerdaalwoud-Heverleebos de door de boswachters aangeduide bomen voor de kap een nieuwe bestemming te geven. Meestal zijn dit dreefbomen die wegens hun toestand een gevaar vormen voor de recreanten, men zaagt de top af en met de stam die overblijft laat Ad zijn liefde voor hout tot uiting komen.

In het arboretum van Heverleebos, waarover ik later nog wel eens zal posten, begint een wandeling die de sportieve wandelaar of de fietser meeneemt langs de werken van Ad en andere bezienswaardigheden in het complex. Een overzicht kan men hier (klik) vinden.

Maar natuurlijk is de natuur overal nog steeds aanwezig ...

... zoals deze Grote oranje bekerzwam (Aleuria aurantia) in het herfstige Arboretum.

Sommige van Ad's beelden doen een mens nadenken, zoals hier over zijn oorsprong als "mensaap" : de Neanderthaler ...

Martijn en de Neanderthaler.

Ignatius : deze uil heeft een speciaal traject achter de rug, gekapt in de Sint-Michielskerk in Leuven en milieuvriendelijk vervoerd naar het arboretum. Dat verhaal is hier (klik) te lezen.

Maar ook in Meerdaalwoud zijn Ad's werken aanwezig, aan u om ze te ontdekken !

Sommige van zijn werken bevatten meerdere details, bij de boom van de vorige foto hoort onder andere ook deze gravure van Imelda.

Het is duidelijk dat deze kunstenaar net als zijn evenbeeld de Pootefretter -het Haasroodse symbool- een kleine man van betekenisvolle daden is, zijn inspiratie komt uit de schoot van Moeder Aarde zo lijkt het wel. Dat is iets dat ik alleen maar kan waarderen.

Het zijn ruwe werken, hun schoonheid zit in de noeste arbeid vergezeld door de simpele vormen en natuurlijke kleuren. Ad Wouters is een man die ik nog wel eens wil ontmoeten...



-de eerste foto is niet mijn eigendom maar van het ANB, de rest van de foto's werden voornamelijk gemaakt met de Canon Powershot, behalve de Neanderthaler en Ignatius, daar werd de Canon Eos gebruikt.-

Modder en pedalen

"Feestmuziek" dreunt uit de luidsprekers, het lijkt een after-ski party maar het is volle daglicht en we staan op de half ontdooide ondergrond van het park Mariadal in Overijse waar de 50e Druivencross zal gereden worden. Her en der wordt er al eens geroepen met de onafscheidbare plastic pintje in de hand, gevuld met gerstenat. De supporters zwaaien met de vlaggen van hun idool of houden het ingetogen met een petje van hun favoriet. Alle leeftijden en klassen lopen hier door elkaar, een broeiende bijennest dat gonst van opwinding naarmate het uur van de start van de profrenners nadert. We worden opgewarmd met de passages van de junioren, nieuwelingen en beloften, de kweekvijvers waarin het voornamelijk Vlaams sporttalent zich voorbereidt op de modder, zand en sneeuw van de toekomst.

Vrouwen zijn een zeldzaam zicht in het veldrijden aangezien hier vaak pure kracht nodig is. Daarom mijn respect voor deze jonge vrouw die toch haar passie najaagt.

Want gemakkelijk is het zeker niet, op een snel en zwaar parcours als hier in Overijse is een foutje op de vele beklimmingen en afdalingen snel gebeurd.

Vlaams sporttalent. Want veldrijden, hoewel het aan populariteit won de laatste jaren, blijft toch een grotendeels Vlaamse sport met de occasionele Tsjech -onze grootste concurrenten met Zdenek Stybar aan de kop-, Fransman en Hollander zoals Lars Boom. Lars Boom is een boomlange kerel die jarenlang de Vlaamse tenoren het vuur aan de schenen gelegd heeft. Deze winter keert hij terug op de crossfiets om te trainen voor het wegseizoen en hij trapt zijn halve seizoen af in Overijse.

De Druivencross is geen klassementscross, de coureurs winnen geen punten door hier te komen en alles te geven. Ze winnen wel veel respect van het publiek en genieten van hun job in deze "moeder van de veldcrossen". Dit is een traditie, inmiddels al aan zijn 50e editie toe. En de helden van de "velo" weten dat maar al te goed. Meervoudig kampioen in meerdere klassementen Sven Nys, oud-wereldkampioen Niels Albert en de outsiders zoals Kevin Pauwels, Tom Meeusen, Klaas Vanthornout, ze willen hier allemaal graag die blinkende trofee opeisen. En vergeet de andere namen niet, zoals de Tsjech Simunek die in de wielsporen van zijn vader heel verdienstelijke koersen rijdt of oude rot in het vak Bart Wellens.

Bart Wellens in een oefenronde.

Dan is eindelijk het grote moment aangebroken. Het startschot wordt gegeven en Lars Boom, niet vermoeid omdat hij de dag ervoor niet gecrost heeft in Essen zoals de rest, neemt direct en snel de leiding en houdt deze aan tot een lekke band hem terugslaat. In de loop van de wedstrijd zou hij terug omhoog klimmen in de stand en uiteindelijk als vijfde eindigen.

12 december 2010, toen zat Sven Nys nog in zijn Belgische kampioenstrui en hij zette meteen alle registers open om Lars Boom in te halen.

In de afdalingen gaat het verschroeiend snel en een goede "maîtrise" van de fiets heeft hier alle betekenissen van het woord.

Dan neemt Sven Nys, 34 jaar en bomvol ervaring, de leiding over. Nys is een erg gewaardeerde coureur, nooit zal hij een woord teveel zeggen, nooit zal hij anderen de schuld geven, hij kijkt en analyseert de koers met alle objectieve criteria die je hem maar kan opwerpen. De laatste jaren heeft hij zijn tegenhanger gevonden in de jeugdige -23- Niels Albert, die leert met vallen en opstaan hoe hij de pers te woord moet staan en begint mooi werk te vertonen op de fiets. Albert werd al de jongste wereldkampioen cyclocross ooit in 2009 en is nu Belgisch kampioen, een fakkel die hij overnam van Nys : zijn bijna-dorpgsgenoot ! Het levert, samen met Stybar, bijwijlen prachtige duels op.

Maar vandaag had Niels Albert een mindere dag en zou 8e eindigen. Ook dat is sport.

De belangrijkste onvoorspelbare factor in zo'n zware sport : het materiaal. De kwaliteit van de fiets en de voorbereiding zoals de juiste "tubes", banden dus, zijn van groot belang en een keus kan de winnaar maken of breken.

Vergeet niet : dit is een van de zwaarste sporten die een mens kan indenken, iedere ronde neemt de weerstand alleen maar toe, bij modderige parcoursen plakt de modder overal aan en soms leg men er al eens de typische Vlaamse kasseienstrook tussen.

Voor de toeschouwers zijn het beklijvende beelden ...

... voor de spieren en uithoudingsvermogen van deze man is het erg diep gaan. Zij zijn de "amateurs", de renners zonder professioneel team die toch voor hun sport kiezen. Ook zij verdienen een vermelding in het verhaal.

In een typisch decor van hotdogs, vlaggen en pinten rijdt Sven Nys ongenaakbaar op de Tenotsberg naar het ereschavot ... Hij wint de 50e editie van de Druivencross.

Na de wedstrijd gaan de stille krachten achter elke coureur ingetogen te werk, het materiaal wordt schoongemaakt en nagekeken, de materiaalpost opgeruimd, ... Ook zij zijn een onmisbaar deel van dit raderwerk dat veldrijden heet.

Veldrijden ...
Het is een sport in de natuur, een materiële sport op het scherp van de snee in zwaar en veeleisend terrein. Als een voormalige mountainbiker kan ik er alleen maar van genieten !



-Alle foto's werden gemaakt met de Canon Eos 350D en de 50mm fix f1.8 lens-