Vers le midi - III

Do not go where the path may lead, go instead where there is no path and leave a trail.
Ralph Waldo Emerson

Het werd tijd om de derde en laatste luik van onze veelzijdige vakantie in Zuid-Frankrijk (deel I en II) even toe te lichten. We waren dus op vakantie met vier man, waaronder drie biologiestudenten en één economiestudent die echter trektochten in de natuur wel weet te smaken, halve Zwitser als hij is. Daarom werd deze vakantie nog meer dan tevoren groen getind. In het midden van de vakantie, na enkele mooie natuur-ontmoetingen in La Couronne, tegen Marseille, werd het hoogtepunt van natuurbelevenis toch de camping waar we zo'n week verbleven, Les Philippons, genesteld tegen de rug van een van de vele steile heuvels aan van het binnenland in het dorpje Les Adrets de l'Esterel, genoemd naar de Esterel heuvel vlakbij.

De eerste dag al weet Pierre-Vincent, de ober van het restaurantje naast de camping, ons te vertellen dat er een groot natuurreservaat vlakbij is en dat het insecten- en reptielenleven hier erg talrijk is. Bovendien zitten we vlakbij de kust die gemakkelijk bereikbaar is met de auto. Zo gaan we onder andere snorkelen in Saint-Aygulf dat verrassend biodivers bleek te zijn ! Een foto-impressie mag dus niet ontbreken ...

Réservat naturel op slechts twee kilometer van de camping, we besluiten het pad te volgen dat naar het meer "Avellan" leidt.

"Ja, dat meer moeten we dus hebben !" riepen we quasi spontaan uit als het meer voor het eerst zichtbaar wordt.

Maar de eerst zo brede paden onder de hete zuiderse zon ...

... ruilen we al snel in voor smalle "geitenpaadjes" en uitgedroogde rivierbeddingen dwars door de bramen en ander fijn plantaardig materiaal met de redenering dat, als het regent, het water zo wel naar het meer zal stromen dus volgen maar die handel !

Ondanks het lastige parcours loont het toch de moeite, alleen al voor deze Reuzengoudhaan (Timarcha tenebricosa) die als hij zich bedreigd voelt een rode kleurstof afgeeft.

Een Icarusblauwtje (Polyommatus icarus) rust even uit op mijn vinger terwijl we hem controleren met de vlindergids erbij.

De paadjes die het trio voorop -mijn conditie is nu eenmaal niet top- uitkiest worden er niet beter op ...

... maar de weidse uitzichten worden des te mooier.

Voor mij blijft het zwoegen onder de loden warmte en wanneer mijn waterzak van 3l leeg is, keer ik om richting de auto. Dehydratatie is hier een reëel gevaar.

Een paar dagen later regent het op de middag even. Als de bui overgewaaid is roep ik het lumineuze idee op om amfibieën te gaan zoeken !

Nu ja ... Veel amfibieën vonden we niet, wel weer een moeilijk klauterparcours en reuzenpaardenstaarten die het geheel een prehistorisch tintje gaven.

Toch hoeven we zelfs niet op pad te gaan voor wat natuur. De Muurgekko's (Tarentola mauritanica) aan de muren van het sanitair werden bij ons iedere avond een ware hit.

Martijn en de jonge Muurgekko die minstens een half uur bleef zitten !

De Boomkikker (Hyla meridionalis) van de eerste dag aan de afwasbakken was ook een prachtige waarneming !

Ook schorpioenen en parende nachtvlinders stonden op het programma, te vinden in een klein tunneltje zoals Pieter hier demonstreert.

Maar ook de vlinderfauna was vrij divers met als kers op de taart de prachtige Pasja's (Charaxes jasius) die zich voedden op de rottende vijgen. Door de zoetigheid en de alcohol werden ze versuft en konden ze met wat geduld gevangen worden om te determineren al was er weinig twijfel mogelijk ! Jan toont de Pasja die we met het boek vergeleken -voor ons beiden een "lifer", een waargenomen soort voor het eerst in ons leven- en daarna terug lieten vliegen.

Een verhaal apart is het snorkelen in Saint-Aygulf. Verschillende soorten vissen, zeekomkommers, Draadroos (Anemonia viridis), zee-egels en mooie schelpdieren passeren de revue.

Toch waren de leukste waarnemingen deze prachtige dieren : Octopi !

Martijn speurt net zoals ik en Jan de zeebodem af naar leuke ontdekkingen.

De branding was bij momenten een impressionistisch schilderij meer dan waard ... Had Monet maar een duikbril en snorkel gehad om dit spel van kleur en licht te vatten !

En zo sluit ik deze al te korte impressies van onze trip in Zuid-Frankrijk af, met een licht gevoel van voldaanheid en een hint van verlangen. Ik kan iedereen deze trip aanraden, zorg wel voor een goede alternator in jouw auto ...



Deze foto's werden grotendeels met de Canon Powershot D10 gemaakt, waaronder de onderwaterfoto's.

Kloesebos en 's Hertogensheide

Dit bericht is even een flashback naar een uitdovende maar nog steeds warme Belgische zomer. Nog voor mijn vakantie begon besteedde ik namelijk een namiddag aan een uitstap met Roel naar een vrij recent hersteld heidegebiedje in de buurt van Aarschot en Rotselaar : het Kloesebos en 's Hertogensheide.

Het Kloesebos werd enkele jaren terug opengewerkt om in het oude dennenbestand meer variatie te creeëren, met succes. Talrijke Sikkelsprinkhanen (Phaneroptera falcata) en Levendbarende hagedissen (Zootoca vivipara) voelen zich hier opperbest. Het dennenbestand wordt langzaamaan uitgedund door de aanwezige Zomereiken (Quercus robur) vrij te stellen door errond te kappen en zo de natuurlijke verjonging in te leiden. Ook exoten zoals Amerikaanse eik (Q. rubra) en Amerikaanse vogelkers (Prunus serotina) worden handmatig bestreden om de inheemse flora een kans te geven. Verschillende soorten mezen -Staart-, Kool-, Pimpel- en Kuifmees vinden hier in de winter voldoende voedsel en de beschutting van de bosranden is het geliefde biotoop van Sperwer (Accipiter nisus). Het is een vrij klein maar wel mooi gebied dat ook druk bezocht wordt door mountainbikers die ons kleurrijk voorbij flitsen en vele wandelaars.

Een Sikkelsprinkhaan bewondert ons vanop een takje.

We checken het gebied ook met een batdetector op zoek naar de ultrasone geluiden van bepaalde soorten sprinkhanen die dit toestel omzet in een soort geklik en dit is soortspecifiek. Hetzelfde systeem wordt trouwens ook gebruikt voor vleermuizen.

In het berkenbosje op de heuvel blijft vocht beter circuleren en daar profiteren de vroege paddenstoelen van.

's Hertogenbos is ook een heidegebied maar dan op privégronden die op basis van een overeenkomst tussen de eigenaar en Natuurpunt omgevormd werden. Een groot deel van de bomen en heide werd afgebrand om de successie, wat heidegebieden variabel en levendig houdt, terug op gang te trekken en nu vinden we een vrij uitgestrekt heidegebied terug dat echter al terug te hard aan het verruigen is, jonge naaldbomen en berken beginnen te overheersen en ook de Struikheide (Calluna vulgaris) wordt te overheersend zonder brand-, graas- of plagbeheer. Diverse Levendbarende hagedissen spurten weg als we erdoor wandelen en de grote rijkdom aan insecten houdt ons lang zoet, vooral Roel met zijn netje en potjes is erg druk bezig de bomen aan het afgaan.

We vinden ook een aantal lieveheersbeestjes zoals het Zestienpuntslieveheersbeestje (Tytthaspis sedecimpunctata) of het Viervlekslieveheersbeestje (Exochomus quadripustulatus). Roel determineert hier de laatstgenoemde soort.

Een soort bloemenspin, helemaal geel gecamoufleerd, "klopten" we ineens uit de takken van een berk. Het was een indrukwekkende spin van zo'n vijf centimeter in de lengte en ze boezemde ontzag in door die fel gele kleur, iridiscerend in de jonge septemberzon. Intussen is ze gedetermineerd als een Marmerspin (Araneus marmoreus), te onderscheiden van de Viervlekwielwebspin (Araneus quadratus) doordat de voorste twee van de vier vlekken groter zijn dan de achterste twee en omdat er een marmertekening aanwezig is op de zijkant van het achterlijf.

Een rups van Witvlakvlinder (Orgyia antiqua) werd gefotografeerd met een 50mm fix 1.4 lens omgekeerd voor mijn 50mm fix f1.8 Canon lens.

Een Rapunzelklokje staat in een hooiland die nog maar recent in beheer is genomen. Een 50mm fix 1.4 lens omgekeerd voor mijn 50mm fix f1.8 Canon.

Het zijn kleine gebiedjes vergeleken met de Maten of de Kalmhoutse heide maar het zijn kleine eilandjes voor de biodiversiteit in dit immer versnipperd Vlaamse land.

Tenslotte, het Hageland zelf, is bekend om zijn diverse hagen en zijn grote aandeel in de Vlaamse fruitteelt, hier een beeldje van een typisch Hagelands veldje.

Vers le midi - II

Le ciel d'été
Remplit nos coeurs de sa lucidité
Chasse les aigreurs et les acidités
qui font l'malheur des grandes cités
Tout excitées
On chante, on fête
Les oliviers sont bleus ma p'tite Lisette
L'amour joyeux est là qui fait risette
On est heureux Nationale 7.

Charles Trenet - Nationale 7

Zuid-Frankrijk, zo'n zestig jaar geleden al ondernamen honderden, duizenden mensen de lange autorit naar het zuiden om te genieten van de moeizaam bekomen vakantierechten. De azuurblauwe luchten en de zonnige garanties lokten de vele Simca's, 2cv's, Peugeot's en een paar Kevers de Route du soleil op.

Zuid-Frankrijk is niet alleen lavendel en strand. Zuid-Frankrijk is ook gezellige marktjes, prachtige pleinen in de steden met het volkse karakter dat bijna overal doorstraalt door stenen en dialectische klanken. Een impressie ...

Avignon, het grote plein tegenover het Palais des papes wordt bekroond door schapenwolken die door de mistral voortgedreven worden.

Op de marché in Carpentras kan het oog van de slenteraar geen rust vinden in de kakofonie van kleuren, keramieken vormen en culinaire ingrediënten.

Ondanks de aftakeling van culturele waarden in de grote naties -de jeugd in Frankrijk en Engeland trekt zich niks meer aan- hechten de Fransen nog veel belang aan traditie getuige dit opschrift op een camionette van een hoedenverkoper.



We zijn wel degelijk in de Provence, fijne charcuterie en kazen zijn in overvloed aanwezig in een smaakpapillen-strelend aanbod zoals droge worsten met diverse kruiden verrijkt of Gruyèrekaas.

Toch zijn het niet alleen de smaakpapillen die geprikkeld worden, ook het gehoor wordt verwend door deze goede gitarist die met een paar boxen en zijn gitaar zich in een van de straten heeft geïnstalleerd en een behoorlijk succes kent. Het is moeilijk om de heupen stil te houden als zijn solo's door de lucht zinderen.

Maar ook aan de kust weet men hoe markten horen eruit te zien. Marseille, dé havenstad van de Franse Middelandse zeekust sinds mensenheugenis, demonstreert dat door naast de kraampjes met toeristische kitsch toch ook de echte vismarkt te plaatsen met het afdingen op, keuren van en verkopen van de waar onder de neuzen van de dik opeengepakte menigte.

De vis komt vers van de boot 's morgens en tegen de middag kuisen de vissers hun bakken, min of meer tevreden met de verkoop van hun moeizaam verkregen vangst.

Aan het volkse karakter van Marseille hoeft men niet te twijfelen, zeker niet in Le Panier.

En zo trekken we rond in Zuid-Frankrijk, nu eens slenterend, dan weer vol activiteit op de steile heuvels van het binnenland zoals hier in Orange op de Saint-Eutropie heuvel. We trekken rond, volgens onze tijd, volgens onze "goesting" zoals we zeggen.

Vers le midi - I

Il y a des jours comme ça
où rien ne va
où t'as l'impression
l'monde est contre toi
Tu comprends pas
...

mais dieu pourquoi
c'est toujours moi
t'appelles le ciel
il répond pas
et pourquoi ... toujours moi

Axelle Red - Toujours moi

Zuid-Frankrijk. Het is nog steeds een naam die klinkt als een klok voor menig vakantie-zoekend Belg. Waarom heeft dit stukje van dat gigantisch patriotisch land zo'n aantrekkingskracht ? Is het de vele wijngaarden, lavendelvelden of kaasmakers ? Is het de geur van dennen en pijnbomen en belofte van zon ? Is het de boulevards van Cannes of de rustig voortkabbelende dorpjes in de heuvels van het binnenland ? Ik kan niet echt een essentie aanduiden : Zuid-Frankrijk is een mengelmoes van allerhande leefculturen en natuurbelevenissen dat steeds aanslaat. Zelfs de Franse taal klinkt hier opgewekter dan elders.

Ik ben al sinds mijn prille jaren vrij bekend met dit stukje Frankrijk en wou altijd graag met de eigen auto en een paar vrienden ernaartoe gaan. Na Brétagne, Toscane en de Algarve was het dit jaar eindelijk zover. Op 8 september, 7u30, vertrokken we met een knál volgeladen Passat naar de eerste halte : Camping municipal Bellerive in Monteux, gelegen tussen Orange en Avignon in. Na een korte stop in Luxemburg om een gekleurde spanband te kopen om de bagage te weerhouden van het vallen in de nek van de mijn achterste passagiers, vlot het zeer goed tot vlak voor Lyon-centre.

De radio valt weg. De lampjes springen aan. De meters vallen een voor een weg. Ik denk meteen "Tiens, dat ken ik hier nog ... Alternator ..." Inderdaad, na een panne-stop op een aire stopt de Passat ermee omdat de batterij niet meer bijgeladen wordt door de alternator -een soort dynamo- en daar staan we, 600km van huis en op slechts 250km van onze volgende camping, het is iets na twee uur in de namiddag. Na een heel telefoonmarathon met Touring, Franse garages, de Gendarmerie -want alleen die mogen afslepen langs de snelweg- en de sleper zelf arriveert iets na 15u eindelijk de sleper : een verroeste Renault Turbo vrachtwagen... De pechverhelper meet de batterij en inderdaad, oftewel is de batterij te oud ofwel is de alternator overleden. Er zit niks anders op dan naar een garage gesleept te worden en daar verder te zien.

Een pijnlijk zicht ...

In de garage valt het verdict : de alternator is weg. En nee, een stuk in voorraad is niet direct te regelen. Een paar telefoontjes met Touring en om 17.30 is er een vervangwagen geregeld, in Europcar Dardilly. Ze zeggen ons dat het op slechts 250 meter van de garage ligt en de monteur wijst ons de weg. We stappen en stappen en dan zeg ik "Mannen, ik zie nog altijd geen Europcar, zouden we dat toch 'ns niet in dat café vragen ?".

Dat café bleek een stamcafé voor heel wat lokale truckers te zijn. We leggen hen de situatie uit en terwijl een trucker hoog in zijn cabine naast het café, met kousenvoetjes buiten bengelend en een hemdje dat zijn bolronde buik niet echt in toom kan houden, zijn GPS raadpleegt vragen de anderen ons uit over de politieke situatie in België : "Hein, c'est vrai qu'on coupe la Belgique ?" Ik antwoordde dat zelfs de Belgen er niet meer aan uit kunnen.

Ondertussen heeft de GPS een locatie doorgegeven : zo'n anderhalve kilometer (!) van het café en dus zeker geen 250 meter. We moesten daar zijn om 18u en het was al 17.45, dat zouden we te voet nooit halen. "Pas de problème !" roept een van hen uit en troont ons mee naar zijn Renault Premium, een verhuiswagen met slaapcabine. Pieter en ik zetten ons op het dunne matrasje terwijl Martijn en Jan zich al persend op de bijrijdersstoel installeren. Onze nieuwe compagnon rijdt langs de A6 door in de door de GPS aangegeven richting maar we zien nog steeds geen Europcar buiten enkele wagens bij een Renault garage. Uiteindelijk, drie kilometer verder zien we een parking vol Europcar wagens. Onze compagnon zet zijn vrachtwagen pardoes aan de kant met de vier pinkers op en we lopen naar de garage waar men ons verwelkomt in een leefruimte met een wasdraad vol was en een draaiende ventilator.

Nee, Europcar was hier niet maar was inderdaad bij die Renault garage die we eerder gepasseerd hadden. 18.10 was het inmiddels. Met volle snelheid stapten we terug naar de vrachtwagen en ja, na een vijftal minuten waren we op het juiste adres dat gelukkig nog niet gesloten was.

Touring had voor ons een vervangwagen geregeld. Ik had met grote nadruk gezegd dat we een grote auto nodig hadden voor 4 adulten, bagage voor twee weken én kampeergerief. Tenminste de grootte van mijn Passat moest het toch wel zijn. Met wat kwamen ze af ?

Raad maar ...

Nee...

Ernaast ...

Het was een Renault Clio ! Er kon misschien net onze tent en 2 slaapzakken in maar dat was ook alles. Op dit punt verlies ik mijn geduld en klop op de balie : We Hebben Een GROTE Auto Nodig !

De dame aan de balie had wel oren naar onze klacht en na wat regelen via telefoon reden ze een Peugeot Bipper Tepee "Outdoor" voor met de 1.4HDI motor. Iets groter dan de Clio maar wel een bestelwagentje waarin je tot het dak kan stapelen. Deze namen we en rond kwart voor zeven waren we aan de garage waar de Passat stond die we gevraagd hadden even open te blijven tot we terug waren om te kunnen overladen. Want een Frans zinnetje paste wel bij ons : "On se débrouille !", we trekken ons plan. Bijna alles geraakte in de Bipper buiten mijn gereedschapskist waarin ik de hamers zou vergeten zodat we de rest van de vakantie de piketten van de tent moest vastkloppen met stenen. We besloten om toch nog door te rijden naar de camping in Monteux met de hoop dat het misschien tot 21.30 zou open zijn. Om 19u15 vertrokken we in Dardilly, een verslagen Passat achterlatend.

De Peugeot Bipper in Monteux.

We arriveren rond 21.40 in Monteux aan de camping want we verloren tijd met het zoeken in het donker naar campingsgerelateerde wegwijzertjes. Gesloten ... Maar we zien iemand in het aanpalende huis naar het raam lopen, met bloot bovenlijf met krullend haar, hangbuikje en stoppelbaard, een echt product van het fiere Zuiden... Hij blijkt de campingverantwoordelijke te zijn en we leggen hem uit dat we van plan waren om hier te overnachten maar door de panne met mijn auto erg laat waren, we bleven toch wel enkele nachten. Deze vriendelijke vent laat ons toch nog binnen, na lang prutsen in het donker is tegen 23u onze tent klaar en rond middernacht hebben we gegeten en kunnen we eindelijk slapen. Mijn vermoeidheid verdwaast mijn handelingen bij de tent en ik ben meer blok aan het been dan een hulp ...

Los van dit hele avontuur de allereerste dag is het nog een zeer goede vakantie geworden waarbij we van de Provence proefden en de Côte d'Azur afgingen met de snorkels, determinatiegidsen en fototoestellen in de aanslag. Een volgende bericht zal gaan over de sfeerimpressies van sommige plaatsen die mij bij zullen blijven waaronder de markten waarop de Fransen een patent hebben.

Voorbij

... is het weer, die mooie zomer. Een korte impressie van een zomerwandeling in de Doode Bemde met de Canon Eos 350D, standaard 18-55mm lens met polarisatiefilter.


Een Platbuik (Libellula depressa) warmt even op in de felle zon.



Toch is er geen reden tot treurnis, afscheid nemen van de zomer zou veel moeilijker zijn als er niet zo'n melancholisch mooi seizoen op volgde, de herfst ! Spoedig zal ook deze blog zich tinten als de stervende bladeren en daar kijk ik wel naar uit. Ik hoop mijn lezers ook !